Je kent het wel. Hoe je je voelt na een lange vlucht. Hoe je na ettelijke uren opgevouwen in een vliegtuigstoel hebt gezeten, weer rechtop gaat staan. En je verdwaasd en onwennig je eerste stapjes zet in een onbekende aankomsthal. Het liefst wil je zonder veel gedoe neerploffen op de matras in de gereserveerde hotelkamer.
Niet dat ik zo’n globetrotter ben, maar binnen enkele minuten had ik in de gaten dat ‘organiseren’ en ‘orde’ geen Indiase kenmerken zijn. Chaos, tumult en wanordelijk geschreeuw zorgen ervoor dat reisgezel Simon en ik bruut worden gewekt uit onze zweefslaap.
De douanebeambte is onverbiddelijk. De arrivalcard moet tot drie keer toe opnieuw worden ingevuld. Vervolgens wordt de door ons verstrekte informatie nauwkeurig bijgewerkt in een groot, dik, vergeeld boek. Boeken die we nog vaker zouden tegenkomen tijdens onze reis door India.
Gelukkig staat zoals afgesproken bij de uitgang onze chauffeur op ons te wachten. Nou ja, wachten.. Een werkwoord is hier niet op zijn plaats. We treffen een kartonnen bord aan met het opschrift: MR BOSMAN. Daarnaast een besnorde, slapende man. Onze chauffeur. Hallo. Goodmorning.
De taxirit naar downtown Colaba, bevestigt mijn eerste indruk; organisatie en orde hebben hier een andere betekenis. Gaspedaal en claxon dienen zoveel mogelijk gelijktijdig te worden bediend. Iedereen probeert elkaar zo hard mogelijk in de flank te rijden. Een soort chicken game. Wie toch op de rem trapt, is de loser. Er is wel een bepaalde rangorde: riksja’s zijn het laagst, daarna de taxi’s, en de dikke auto’s van de miljonairs blijven veelal buiten schot.
Niet dat ik zo’n globetrotter ben, maar binnen enkele minuten had ik in de gaten dat ‘organiseren’ en ‘orde’ geen Indiase kenmerken zijn. Chaos, tumult en wanordelijk geschreeuw zorgen ervoor dat reisgezel Simon en ik bruut worden gewekt uit onze zweefslaap.
De douanebeambte is onverbiddelijk. De arrivalcard moet tot drie keer toe opnieuw worden ingevuld. Vervolgens wordt de door ons verstrekte informatie nauwkeurig bijgewerkt in een groot, dik, vergeeld boek. Boeken die we nog vaker zouden tegenkomen tijdens onze reis door India.
Gelukkig staat zoals afgesproken bij de uitgang onze chauffeur op ons te wachten. Nou ja, wachten.. Een werkwoord is hier niet op zijn plaats. We treffen een kartonnen bord aan met het opschrift: MR BOSMAN. Daarnaast een besnorde, slapende man. Onze chauffeur. Hallo. Goodmorning.
De taxirit naar downtown Colaba, bevestigt mijn eerste indruk; organisatie en orde hebben hier een andere betekenis. Gaspedaal en claxon dienen zoveel mogelijk gelijktijdig te worden bediend. Iedereen probeert elkaar zo hard mogelijk in de flank te rijden. Een soort chicken game. Wie toch op de rem trapt, is de loser. Er is wel een bepaalde rangorde: riksja’s zijn het laagst, daarna de taxi’s, en de dikke auto’s van de miljonairs blijven veelal buiten schot.
Na een waanzinnige rit van bijna drie uur bereiken we het hotel. Accommodatie is een beter woord. ‘Hotel’ wekt toch een bepaalde verwachting. Het is een half vergaan gebouw, dat koloniaal aandoet. Veel personeel, weinig gasten. En de matras? Dat is schrikken. Een met mdf-platen afgetimmerde verhoging met daarop een dun laagje schuim. Een heel dun laagje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten